இடம் : - கோமதி டீச்சரின் வீடு, கொங்கை வெறியன் மேடு, திருச்சி மாவட்டம்.
நேரம் :- காலை 6.30
டீச்சர்.. டீச்சர்... என்ற குரல் வெகு நேரமாக கோமதி டீச்சரின் வீட்டு வாசலில் ஒலித்தபடி இருந்தது. தூங்கிக் கொண்டிருந்த பார்வதிக்கு அக் குரல் வெகு தூரத்தில் ஒலிப்பதாக கேட்டது. அவளும் தன்னுடைய காலைக் கனவில் கவனமுடன் யாரென்றே தெரியாத ஒருவனிடத்தில் காம சுகத்தினை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள். குளியலரையில் இருந்து வெளிவந்த கோமதி டீச்சர் கோவத்துடன் "ஏன்டி எரும.. வெளியில எப்போ இருந்து சத்தம் கேட்டுக்கிட்டு கிடக்கு. அது என்ன ஏதுன்னு பார்க்க வேண்டாமா?. நாளைக்கு கல்யாணம் ஆகிகிட்டுப் போற புள்ள,. இப்படி எழு மணிவரைக்கும் நீ தூங்கிட்டு இருக்கியே." என்று சத்தம் போட்டு பார்வதி போர்த்தியிருந்த போர்வையை விலக்கினாள். பார்வதி அணிந்திருந்த தாவணி எங்கோ கிடக்க, பாவடை ரவுக்கையுடன் படுத்திருந்தாள்.
"என்னம்மா.. இன்னும் கொஞ்ச நேரம்மா.." என்று கெஞ்சியபடி மீண்டும் தன் தூக்கத்தினை தொடர்ந்தாள். கோமதி தன்னுடைய உடலில் கட்டியிருந்த துண்டை அவிழ்த்துவிட்டு பாவடையை எடுத்து இடுப்பில் கட்டினாள்.
"என்னம்மோ போடி, அவர் உயிரோட இருக்கறப்ப இப்படி ஏழு மணி வரைக்கும் தூங்கியிருப்பியா? தோல உரிச்சு போட்டுருப்பாரு" என்று பார்வதியை திட்டிக் கொண்டே தன் கொழுத்த மார்புகளை ஜாக்கெட்டுக்குள் இழுத்துப் பூட்டிக் கொண்டாள். சேலையை எடுத்து கட்டிக் கொண்டு வெளியே சென்றாள். வாசலில் பால்கார ரங்கனும் ஒரு பெண்ணும் நின்றிருந்தார்கள். கோமதியைப் பார்த்தும் ரங்கன் வணக்கம் சொன்னான்.
"ஏய் புள்ள என்ன வாயப் பார்த்துட்டு இருக்கறவ, டீச்சரம்மாவுக்கு வணக்கம் சொல்லு"
"வணக்கம் டீச்சர்"
"ம்.. வணக்கம்.. வணக்கம்"
"டீச்சர், இந்த சிறுக்கியைப் பத்தி தான் சொல்லியிருந்தேன். பேரு வெண்தாமரை. "
"எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கு ரங்கா. இனிமே நான் இவளப் பார்த்துக்கறேன். நீ போய் உன் சோழியைப் பாரு." என்று சொல்லிவிட்டு எகத்தாளமாய் வெண்தாமரையை ஏறிட்டாள் கோமதி. ஒடிசலான தேகம், ஒழுங்காய் வாரத தலை, கண்களில் துள்ளும் குறும்பு, போட்டிருக்கும் பாவடை சட்டையில் முட்டி நிற்கும் மார்பு என வெண்தாமரை இருந்தாள்.
"போட்டுக்க துணி மணி, படிக்க என எல்லாத்தையும் கொண்டு வந்துட்டிள்ள"..
"பள்ளிக் கூடத்துல நேத்து கணக்கு நோட்டை விட்டுவந்துட்டேன். மத்தெல்லாம் கொண்டுவந்துட்டேன் டீச்சர்."
"ம்.. சரி.. சரி.. நீ செருப்ப இங்கே கலட்டிவிட்டுட்டு வலது பக்கம் இருக்கிற ரூமுக்கு போ. நான் பின்னாலேயே வாரேன்."
"இன்னும் ஏன் ரங்கா நிக்கற. அதான் நான் பார்த்துக்கறேன்னு சொல்லறேனுல்ல, அவ பத்தாம் கிளாச முடிக்கிற வரைக்கும் என் வீட்டுலேயே இருக்கட்டும். வெண்தாமரை மாதிரி இன்னும் சிலரை கூட்டியாந்து டியூசன் வைச்சு சொல்லித் தரேன். உன் புள்ள தங்கமாட்டம் படிக்கிறவ. இந்த தடவை நம்ம பள்ளிக் கூடத்துக்கு நல்ல பேர மாவட்ட அளவுல எடுத்து தருவா. நீ கவலைப் படாம போ"
"நன்றிம்மா" அவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் வீட்டுக்குள் போனாள்.
அங்கே அறைக்குள் ஜாக்கெட்டில் ஒளிந்து நிற்கும் மார்போடு படுத்திருக்கும் பார்வதியை வெறித்தபடி நின்றிருந்தாள் வெண்தாமரை.
"என்னடா அக்கா இப்படி அரையும் குறையுமா படுத்திருக்காளேன்னு நெனக்கறீயா. இன்னைக்காவது ஜாக்கெட்டெல்லாம் போட்டு படுத்துருக்கா. சில சமயம் ஒன்னும் போடாம கிடக்கும் கழுத. இத எவன் கையில புடுச்சு கொடுக்கப் போறேனோ தெரிய" என்று புலம்படியே பார்வதி எழுப்ப தொடங்கினாள்.
"ம்மா.. இன்னும் கொஞ்ச நேரம்"
"அடிக் கழுத, பாரு வெண்தாமரை வீட்டுக்கு வந்திருக்கா"
"ம்..." என்றவாறு எழுந்து அமர்ந்தாள், அவளுடைய பாவாடை தொடைவரை தூக்கியிருந்தது. அதை சரி செய்துகொண்டே வெண்தாமரையைப் பார்த்தாள், அம்மா இந்த பொண்ணுக்கு முலைகள் எப்படி குத்திக் கொண்டு நிற்கின்றன. நமக்கும்தான் இருக்கின்றனவே என்று ஜாக்கெட் பார்த்தாள். பார்வதியின் மார்புகள் இருக்கும் இடம் தெரியாமல் இருந்தன. தாவணியை தேடி மேலே போட்டுக் கொண்டு வெண்தாமரையை கடந்து சென்றாள். பார்வதிக்கு திரண்ட மார்புகள் தான் இல்லையே தவிர, பருத்த குண்டிகள் வெண்தாமரையின் கண்களிலில் பட்டன.
"அந்த வெளிக்கதவை திறந்து வைச்சுடு வெண்தாமர. மணி 7 ஆகப் போகுது. இனி டியூசனுக்கு வாலுகலெல்லாம் வந்துடும்" என்று கோமதி சொல்லி முடிப்பதற்குள் குட்டையும் நெட்டையுமாய் இரு பெண் குழந்தைகள் வாசலில் வந்து நின்றன. வெண்தாமரை தனது பாவடையை மேலே தூக்கிபிடித்தபடி ஓடிச் சென்று வாசல் கதவினை திறந்துவிட்டாள். அந்த பெண் குழந்தைகள் "குட்மார்னிங் அக்கா" என்றபடி நுழைந்தன.
அவர்களைத் தொடர்ந்து மேலும் சில குழந்தைகள் கோமதியின் வீட்டிற்கு வந்தபடி இருந்தார்கள். பார்வதியின் அறையில் தனது துணிப் பைகளையும், பாடப்புத்தகங்களையும் வெண்தாமரை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே, பார்வதி குளித்துமுடித்து பாவடையை மார்வரை தூக்கி கட்டிக் கொண்டு வந்துநின்றாள்.
பார்வதி எதுவும் சொல்லாமலேயே வெண்தாமரை அறையை விட்டு வெளியேறினாள். பார்வதி தனது துணிகளை மாற்றிக் கொண்டு ஹாலிற்கு வந்தாள். அவளைப் பார்த்த குழந்தைகள் அனைத்தும் தங்கள் குரலை முடிந்தளவு உயர்த்தி "குட்.... மார்..னி..ங் மிஸ்...." என்றன.
நேரம் :- காலை 6.30
டீச்சர்.. டீச்சர்... என்ற குரல் வெகு நேரமாக கோமதி டீச்சரின் வீட்டு வாசலில் ஒலித்தபடி இருந்தது. தூங்கிக் கொண்டிருந்த பார்வதிக்கு அக் குரல் வெகு தூரத்தில் ஒலிப்பதாக கேட்டது. அவளும் தன்னுடைய காலைக் கனவில் கவனமுடன் யாரென்றே தெரியாத ஒருவனிடத்தில் காம சுகத்தினை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள். குளியலரையில் இருந்து வெளிவந்த கோமதி டீச்சர் கோவத்துடன் "ஏன்டி எரும.. வெளியில எப்போ இருந்து சத்தம் கேட்டுக்கிட்டு கிடக்கு. அது என்ன ஏதுன்னு பார்க்க வேண்டாமா?. நாளைக்கு கல்யாணம் ஆகிகிட்டுப் போற புள்ள,. இப்படி எழு மணிவரைக்கும் நீ தூங்கிட்டு இருக்கியே." என்று சத்தம் போட்டு பார்வதி போர்த்தியிருந்த போர்வையை விலக்கினாள். பார்வதி அணிந்திருந்த தாவணி எங்கோ கிடக்க, பாவடை ரவுக்கையுடன் படுத்திருந்தாள்.
"என்னம்மா.. இன்னும் கொஞ்ச நேரம்மா.." என்று கெஞ்சியபடி மீண்டும் தன் தூக்கத்தினை தொடர்ந்தாள். கோமதி தன்னுடைய உடலில் கட்டியிருந்த துண்டை அவிழ்த்துவிட்டு பாவடையை எடுத்து இடுப்பில் கட்டினாள்.
"என்னம்மோ போடி, அவர் உயிரோட இருக்கறப்ப இப்படி ஏழு மணி வரைக்கும் தூங்கியிருப்பியா? தோல உரிச்சு போட்டுருப்பாரு" என்று பார்வதியை திட்டிக் கொண்டே தன் கொழுத்த மார்புகளை ஜாக்கெட்டுக்குள் இழுத்துப் பூட்டிக் கொண்டாள். சேலையை எடுத்து கட்டிக் கொண்டு வெளியே சென்றாள். வாசலில் பால்கார ரங்கனும் ஒரு பெண்ணும் நின்றிருந்தார்கள். கோமதியைப் பார்த்தும் ரங்கன் வணக்கம் சொன்னான்.
"ஏய் புள்ள என்ன வாயப் பார்த்துட்டு இருக்கறவ, டீச்சரம்மாவுக்கு வணக்கம் சொல்லு"
"வணக்கம் டீச்சர்"
"ம்.. வணக்கம்.. வணக்கம்"
"டீச்சர், இந்த சிறுக்கியைப் பத்தி தான் சொல்லியிருந்தேன். பேரு வெண்தாமரை. "
"எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கு ரங்கா. இனிமே நான் இவளப் பார்த்துக்கறேன். நீ போய் உன் சோழியைப் பாரு." என்று சொல்லிவிட்டு எகத்தாளமாய் வெண்தாமரையை ஏறிட்டாள் கோமதி. ஒடிசலான தேகம், ஒழுங்காய் வாரத தலை, கண்களில் துள்ளும் குறும்பு, போட்டிருக்கும் பாவடை சட்டையில் முட்டி நிற்கும் மார்பு என வெண்தாமரை இருந்தாள்.
"போட்டுக்க துணி மணி, படிக்க என எல்லாத்தையும் கொண்டு வந்துட்டிள்ள"..
"பள்ளிக் கூடத்துல நேத்து கணக்கு நோட்டை விட்டுவந்துட்டேன். மத்தெல்லாம் கொண்டுவந்துட்டேன் டீச்சர்."
"ம்.. சரி.. சரி.. நீ செருப்ப இங்கே கலட்டிவிட்டுட்டு வலது பக்கம் இருக்கிற ரூமுக்கு போ. நான் பின்னாலேயே வாரேன்."
"இன்னும் ஏன் ரங்கா நிக்கற. அதான் நான் பார்த்துக்கறேன்னு சொல்லறேனுல்ல, அவ பத்தாம் கிளாச முடிக்கிற வரைக்கும் என் வீட்டுலேயே இருக்கட்டும். வெண்தாமரை மாதிரி இன்னும் சிலரை கூட்டியாந்து டியூசன் வைச்சு சொல்லித் தரேன். உன் புள்ள தங்கமாட்டம் படிக்கிறவ. இந்த தடவை நம்ம பள்ளிக் கூடத்துக்கு நல்ல பேர மாவட்ட அளவுல எடுத்து தருவா. நீ கவலைப் படாம போ"
"நன்றிம்மா" அவனை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் வீட்டுக்குள் போனாள்.
அங்கே அறைக்குள் ஜாக்கெட்டில் ஒளிந்து நிற்கும் மார்போடு படுத்திருக்கும் பார்வதியை வெறித்தபடி நின்றிருந்தாள் வெண்தாமரை.
"என்னடா அக்கா இப்படி அரையும் குறையுமா படுத்திருக்காளேன்னு நெனக்கறீயா. இன்னைக்காவது ஜாக்கெட்டெல்லாம் போட்டு படுத்துருக்கா. சில சமயம் ஒன்னும் போடாம கிடக்கும் கழுத. இத எவன் கையில புடுச்சு கொடுக்கப் போறேனோ தெரிய" என்று புலம்படியே பார்வதி எழுப்ப தொடங்கினாள்.
"ம்மா.. இன்னும் கொஞ்ச நேரம்"
"அடிக் கழுத, பாரு வெண்தாமரை வீட்டுக்கு வந்திருக்கா"
"ம்..." என்றவாறு எழுந்து அமர்ந்தாள், அவளுடைய பாவாடை தொடைவரை தூக்கியிருந்தது. அதை சரி செய்துகொண்டே வெண்தாமரையைப் பார்த்தாள், அம்மா இந்த பொண்ணுக்கு முலைகள் எப்படி குத்திக் கொண்டு நிற்கின்றன. நமக்கும்தான் இருக்கின்றனவே என்று ஜாக்கெட் பார்த்தாள். பார்வதியின் மார்புகள் இருக்கும் இடம் தெரியாமல் இருந்தன. தாவணியை தேடி மேலே போட்டுக் கொண்டு வெண்தாமரையை கடந்து சென்றாள். பார்வதிக்கு திரண்ட மார்புகள் தான் இல்லையே தவிர, பருத்த குண்டிகள் வெண்தாமரையின் கண்களிலில் பட்டன.
"அந்த வெளிக்கதவை திறந்து வைச்சுடு வெண்தாமர. மணி 7 ஆகப் போகுது. இனி டியூசனுக்கு வாலுகலெல்லாம் வந்துடும்" என்று கோமதி சொல்லி முடிப்பதற்குள் குட்டையும் நெட்டையுமாய் இரு பெண் குழந்தைகள் வாசலில் வந்து நின்றன. வெண்தாமரை தனது பாவடையை மேலே தூக்கிபிடித்தபடி ஓடிச் சென்று வாசல் கதவினை திறந்துவிட்டாள். அந்த பெண் குழந்தைகள் "குட்மார்னிங் அக்கா" என்றபடி நுழைந்தன.
அவர்களைத் தொடர்ந்து மேலும் சில குழந்தைகள் கோமதியின் வீட்டிற்கு வந்தபடி இருந்தார்கள். பார்வதியின் அறையில் தனது துணிப் பைகளையும், பாடப்புத்தகங்களையும் வெண்தாமரை வைத்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே, பார்வதி குளித்துமுடித்து பாவடையை மார்வரை தூக்கி கட்டிக் கொண்டு வந்துநின்றாள்.
பார்வதி எதுவும் சொல்லாமலேயே வெண்தாமரை அறையை விட்டு வெளியேறினாள். பார்வதி தனது துணிகளை மாற்றிக் கொண்டு ஹாலிற்கு வந்தாள். அவளைப் பார்த்த குழந்தைகள் அனைத்தும் தங்கள் குரலை முடிந்தளவு உயர்த்தி "குட்.... மார்..னி..ங் மிஸ்...." என்றன.